A voltas co modelo de televisión pública galega

 Escribo estas liñas aínda conmocionado pola nova de que Superpiñeiro volta con programa estrela á grella da Televisión de Galicia. Sen demérito de Xosé Manuel Piñeiro –non é o meu comunicador favorito, mais por él, ¡chapó!-, supoño que a súa contratación fíxose escollendo concienzudamente entre ducias de traballadas propostas e proxectos das catrocentas productoras galegas (ou non), con estrictos criterios de calidade, novidade, rendabilidade e, por suposto, todas elas en igualdade de condicións e méritos. É dicir, supoño que a contratación de Superpiñeiro fíxose como se ven facendo ininterrumpidamente nos últimos vintecinco anos da Galega, incluídos os anos máis benignos, nun concurso público, con luz e taquígrafos, aberto, claro e transparente. Porque estamos a falar de cartos públicos, ¿non si? A noticia chegou o meu tornarratos nun tuit mentres escoitaba no Parlamento, hai tempo, a intervención do Director Xeral da CRTVG, Alfonso Sánchez Izquierdo, na Comisión de Control do Parlamento Galego. Algunhas das cousas que alí se dixeron foron tan frikis que lle mudou o careto a Diego Sarmiento, conde de Gondomar, vixiante ó pé das carabelas, dende o seu tapiz, estilo  novo mundo. As dezaseis páxinas da comparecencia de ASI conteñen un relato coherente do que está a pasar na CRTVG, no sector audiovisual estatal e galego e, sobre todo, unha confesión de impotencia na solución dun problema de fondo que excede claramente as competencias, e mesmo as...

Read More